thumbnailthumbnailthumbnailthumbnailthumbnailthumbnailthumbnailthumbnail
Psychoterapia


Jak mówi jedna z klasycznych definicji, psychoterapia to wszystkie metody leczenia, które działają zarówno na ciało jak i psychikę człowieka, za pomocą środków działających poprzez jego psychikę. Jest procesem specjalistycznej pomocy w rozwiązaniu problemów natury psychicznej czy emocjonalnej, drogą zmiany myślenia, zachowań, przyzwyczajeń czy cech. Może mieć formę indywidualną, par i rodzin oraz grupową.

 

Psychoterapię stosuje się nie tylko do leczenia już powstałych zaburzeń, ale również by rozwijać osobowość, poznać siebie, zdobyć nowe umiejętności. Jest dobrym rozwiązaniem zarówno dla osób, które dostrzegają swoje problemy lecz same nie mogą sobie z nimi poradzić, jak i dla osób, które chcą podnieść jakość swojego życia, chcą żyć świadomiej i pełniej.

 

Przed psychoterapią można umowić sie na konsultację z terapeutą. Jest to około 40 minutowa rozmowa, której tematem są problemy klienta, i związane z nimi oczekiwania dotyczące terapii i jej efektów. Służy ona też zapoznaniu sie z terapeutą i ogólnym przedstawieniu przez niego metody i sposobów pracy terapeutycznej na sesjach.

 

Na pierwszych sesjach rozmawia się o oczekiwaniach osoby zgłaszającej się na terapię i zawierany jest pomiędzy nią a terapeutą tzw. kontrakt terapeutyczny, który określa cele terapii oraz zasady formalne, czyli terminy i częstotliwość spotkań, koszt, czas trwania sesji, zasady jej odwoływania. Warto pamiętać, że nie ma reguł pozwalających określić dokładny czas trwania terapii. Wynika to z wyjątkowości problemu każdej zgłaszającej się osoby, jej celów, nastawienia jak i zaangażowania.

 

Sesje terapeutyczne polegają przede wszystkim na rozmowie, uzupełniane są często jednak - zawsze za zgodą klienta - o inne metody pracy, takie jak: praca w ruchu, praca z odczuciami w ciele, odgrywanie ról, rysowanie, zabawa, modelowanie nowych zachowań.

 

Terapeutę obowiązuje tajemnica terapii. Jedyną osobą, z którą rozmawia o prowadzonej terapii jest superwizor, który jednak nie zna danych osobowych osób uczestniczących w terapii. Superwizor służy terapeucie radą bądź refleksją nad jego pracą. Prowadzenie terapii bez superwizji uważane jest za ryzykowne, wręcz nieetyczne. W naszej pracy kierujemy się Kodeksem Etycznym Polskiego Towarzystwa Psychologii Zorientowanej na Proces.